Vur Da Öyle Git

Ardımdan bir damla yas dökeceksen
Adimi andikça ah çekeceksen
Kabrime bir gonca gül dikeceksen
Ne olur yasatma vur da öyle git

Cemal Safi

Yar Olamadın

Kalplere şifalar sunan meyvaydım
Her keyfe kedere derde devaydım
Ben senin bahtına gülen ayvaydım
Sen bana ağlayan nar olamadın

Yıllara mal oldu gözümden düşmen
Ey şimdi aynayla kavgalı düşman
Her zaman mahçupsan her zaman pişman
Sen kendi kendine yar olamadın

Cemal Safi

Anlıyorum

Mecnun’u, Kerem’i, Ferhat’ı
Hayyam’ın şarap felsefesini
İşte şimdi anlıyorum yaşayarak hepsini.

yazan:Vedat Akdeniz

Leyla

leyla bir özge can mıdır can içinde can mıdır bir adam anlattılar leylayı avuçlarında gizliyormuş bir adam koynunda taşıyormuş onu onları kıskanmak mıdır leylaya giden yol ağlasak bağışlar mı nasıl ölünür uğrunda İlham Çiçek

Ağlamıyorum Artık

Aglamıyorum artık

Gitmek Hayat Getirecek

Arka odada ölesiye susar günü sonlayacak intihar Yüreğim kapıda . . . Babür Pınar

Cezmi Ersöz Hayatı

Cezmi Ersöz

Makasla pantolonunun paçalarını kesmişti ve ayağında terlik vardı. Çok komik görünüyordu. Emekli bir albay fakat cebinde parası yok. Müdür “çocuğu yatılı verin” demiş. Ev Suadiye’de okul Ortaköy’de. O zaman köprü de yok. Gidiş-dönüş 4 saat. Ama yatılı parası yok. “Gündüzcü olsun, gitsin-gelsin” demiş babam. Tartışmışlar. Müdür, “almıyoruz çocuğunuzu okula” deyince babam çıkarmış beylik tabancasını müdürün masasına koymuş. “Alıyor musun almıyor musun?” odadan bir çıktı, kıpkırmızı bir surat. “Gemileri yaktık oğlum” dedi. “Baba ne gemileri…” dedi ki; “Oğlum durum ciddi”. Küçük çelimsiz bir çocuğum. Kaydımızı yaptırdık, girdik okula. İlk dönem iki zayıf geldi karneye. Hiç unutmuyorum, babam “teessüf ederim” dedi. “Ulan bu okulda birinci olcam” dedim

Ben Yoktum,Sen Yoktun

Fırtına öncesi sessizlikti
ki yağmur yağıyordu
ben avuçlarıma düşüşünü seyrediyordum
ellerini ellerime aldım / yorulmuşlardı
ben vardım
sen yoktun

Ali Kamil