İnsan arar..
Bazen bulur, bazen buldum zanneder,
Bazen buldum zannetmişken bir imtihanla kaybediverir..
Aradığını bazen bir çift gözün derûnunda bulur,
Bazen kaybeder kendisini insan,
Bir çift gözbebeğinin ta içinde..
Genç adam da ararmış, Aşkı ararmış..
O kitaplarda okuduğu, filimler de seyrettiği,
Hayalini kurduğu, rüyalarda gördüğü aşkı aramış yıllar boyu.
Bir gün bir kütüphaneden bir kitap almış,
Oturmuş sabaha kadar okumuş, yutmuş, o kitabı ezberlemiş.
Bazen sayfaları birbiri ardınca çevirmiş.
Tekrar okumuş.. Tekrar okumuş..
Ve o kitapta ki aşka vurulmuş genç adam.
Sonra kitabı kapatmış sabaha karşı, düşünmeye başlamış;
‘Acaba böyle aşıklar gerçekten var mıdır?’
‘Böyle bir aşık? Böyle bir maşuk? Böyle bir çift göz gerçekte de var mıdır?’
Kitabın kapağını kaldırıp bakmış ki,
Kendinden önce okuyanların isimleri var.
Bir tane bayan ismi ‘Acaba?’ demiş,
‘Bir ömür beklediğim, aradığım acaba o olabilir mi?
O da bu kitabı okurken, filan sayfada benim düşündüğümü düşünmüş müdür?
Falanca sayfayı okurken, böyle bir tebessüm etmiş midir?
Falan yerde gözlerinden yaşlar süzülmüş müdür bir bir?’
Hayaller kurmaya başlamış.
Sabah olduğunda genç adam, ‘Aradığım sevgiliyi buldum!’ demiş.
‘O kadın benim bir ömür aradığımdan başkası değil!
Göreceğim onun gözlerini, onun gözlerinin kapısından gireceğim yüreğine..’
Sabah olunca, o isimde ki herkese birer tane mektup yazmış.
Adresleri bulmuş fihristten.
Göndermiş mektupları ve beklemeye başlamış..
Bir, iki, üç, dört, beş…
Günler günleri kovalamış haber yok.
Bir sabah eve geldiğinde posta kutusu,
Kalbi güm güm atmaya başlamış, çıkartmış ‘o’.
Ondan bir mektup..
Hemen alelacele merdivenleri koşarak çıkmış,
Bir taraftan zarfı açmış okumuş, cevap;
“Genç adam sizi tanımıyorum, bir kez bile görmedim yüzünüzü. Zaten görmem de gerekmez bir tek gördüğünü sevmez gözler ama itiraf edeyim yazdıklarınıza vuruldum. Sizde benim hoşuma gittiniz.”
Genç adam hemen bir cevap karalamış oracıkta.
Cevabını beklemeye koyulmuş, iki, üç gün.
Hani beklerken de zaman geçmez.
Koşmuş, gelmiş, bakmış posta kutusunda bir mektup,
Hemen bir cevap.
Bir mektup, bir cevap…
Beş yıl boyunca karşılıklı mektuplaşmışlar.
Birbirlerinin ne yüzünü ne de gözünü görmemişler bu zaman diliminde.
Delikanlı dayanamamış artık yakmış hasret yüreğini,
Bir mektup yazmış;
“Hanımefendi sizi görmek istiyorum. Yüzünü görmeden, özüne vurulduğum kadını merak ediyorum. Ne olur buluşalım.”
Cevap gelmiş;
“Hay hay. Filan gün, falan sahil kasabasında, falan yerde bekliyorum. Beni tanımanız için yakamda da kırmızı bir gül olacak.”
Zaman geçmek bilmemiş.
Genç adam şiirler okumuş, türküler söylemiş..
Nihayet o sabah geldiğinde, iki saat evvelden belki
Koşturup o sahil kasabasına gelmiş, beklemeye başlamış.
Martıların sesi bir başka,
Dalgalar bir başka vurmakta sahile,
Simitçi çocuk bile o gün bir başka güzel.
Yüreği alt üst, pır pır.
Vakit yaklaştıkça yerinde duramaz olmuş.
Karşıdan gelenlere ‘Acaba o mu?’ ‘Belki de budur.’
Hepsinin yakasına bakıyor, ‘Yok o değildir!’ ‘O değildir!’
En son bakmış ki; karşıdan birisi geliyor.
Muhteşem bir endam, saçlar bellere kadar dökülmüş,
Bakışlar alıp insanı asırlar ötesine, kıtalar ötesine götürecek kadar güzel.
Ve o kadar tatlı bir tebessümle genç adama doğru yürüyerek geliyor ki;
“İşte” demiş “İşte biliyordum, o..”
Ona doğru yürümeye başlamış, yaklaşmış,
Tam karşı karşıya gelmişler, göz göze bakmışlar,
Genç kız bir tebessüm edip delikanlının önünden sıyrılıp geçmiş ki;
Arkada ellili yaşlarda, kalın camlı gözlükleri olan, yüzü çiçek bozuğu,
Seksen kilo kadar, 1,50 boylarında, yakasında kırmızı bir gül olan bir kadın.
Dönüp bakmış giden kıza,
‘Gel!’ der gibi bakmakta o güzellik.
Diğerinin gözlerine bakmış, yalvararak bakıyor.
‘Hayır!’ demiş. ‘Ben bir anda vurulduğuma değil,
Yüzünü görmeden, özüne vurulduğum kadına gideceğim.’
İhtiyar kadının önüne gelmiş, durmuş, elini uzatmış.
‘Merhaba’ demiş, ‘Ben filanca’. Kadın tebessüm etmiş.
‘Delikanlı sizi tanımıyorum ama şu karşı kaldırımda ki kız var ya, sizi görünce gözleri ışıl ışıl oldu. Yakasında ki gülü çıkartıp benim yakama taktı ve dedi ki ;
‘Şşş… Teyze, imtihan, imtihan…’
Delikanlı dönüp bakmış ki, genç kız kollarını açıp kendisine doğru gelmekte.
Bazen yıllar sürer bir gözün kapısından içeri girmek, bazen bir an..
Ve o imtihanı verenler o kapıdan içeri girip,
O gönülde bir ömür misafir olurlar.
Gözler ki aşk kapısının tokmağıdır, gözler ki aşkın kapısıdır..
Girmesini bilene…
Yazan: Serdar Tuncer
| trende biletsiz sevdalar vardı vagonlar kaçaklara göz yumarlardı aksada yüreklere kar pınarları sevdanın arkası var, ardı bahardı istanbul ağlıyor yolcular hep kaçak, istanbul ağlıyor ‘yıldız ağlarım göğün mavisinde, gül damlası düşmüş yağsa da gönüllere istanbul ağlıyor yolcular geldiler |
Tunay Bozyiğit
]]>
Ne Çok Devşirmişim Ben
Gözlerindeki
‘ AŞK ‘ Tecelli’sini Kendime !!
Hadi Yâr ;
İki Rekat
Yakın DUR
Yüreğime !
]]>
Bilgenin biri evladına iki tane yün çilesi vermiş ve akşama kadar bunları birbirine vurmasını istemiş. Evlat akşama kadar bunları birbirine vurmuş.
Vurdukça yünlerin içindeki toz toprak temizlenmiş, yünler parlamış, daha da güzelleşmiş.
İkinci gün bilge kişi evladına bir yün çilesi, bir tane de toprak çömlek vermiş ve aynı şekilde birbirine vurdurmuş. Yün yine güzelleşmiş, çömlekte ise bir değişiklik olmamış.
Üçüncü gün bilge kişi evladına iki tane toprak çömlek vermiş. Daha ilk vuruşta çömlekler parçalanınca bilge kişi evladını çağırmış ve bundan ne ders çıkardığını sormuş. Çocuk bir şey anlamadığını söyleyince bilge kişi anlatmış:
İlk günkü yün çileleri iki anlayışlı, mülayim insanı temsil ediyordu.
Hem birbirini kırmadılar, hem de birbirlerine çaptıkça olgunlaştılar, arındılar.
İkinci gün sert adamla anlayışlı adamı temsil ediyordu.
Sert yumuşak olana çarptıkça, yumuşak olan ortamı dengeledi, yumuşattı.
İkisi de bu işten zarar görmeden sıyrıldılar.
Üçüncü gün ise iki sert adam birbiriyle çatıştı ve ikisi de kırıldı.
Üstelik de ortalık toz toprak içinde kaldı…
Karanlığımın örselenmiş
Ve tükenmiş kimliğinden yazıyorum
Merhaba çocuk;
Kaldırım taşlarına baktığımız
Esmer Ankara’nın yüzümüzü kavurduğu
Dudaklarımızı çatlattığı
Gözlerimizi doldurduğu
Karanlık bir odanın en duldasına
Ve bir çok gidişin ardına yaşanan
Ağlanan bir gecenin hapsinden yazıyorum
Merhaba arkadaş;
Gidişinle mi başlayacaktı
Kalbimin yeniden kanaması?
Ve özlemin, beni böyle çırılçıplak
Bir yangının ortasına mı bırakacaktı?
Öyle çok yoruldum ki çocuk
Bu kaçıncı sensiz gece?
Saymadım, adını koymadım,
Ve öylesine değiştim ki,
Görsen hem kaçar, hem de ağlarsın
Ben bu ayrılığı anlamadım çocuk
Hala karanlık odamı aydınlatan,
Bir elmanın yarısı sen, yarısı ben olan,
Siyah beyaz bir hatıranın fotoğrafı baş ucumda
Cebimde burnunu sildiğin o üç kuruşluk peçete
Yakut misali yanıp duruyor kalbimin üstünde
Ve ben kalemi kağıdı elinde hasrete pervane
Seninde dediğin gibi yaramaz bir şairim yine
Soyadım ince yaa,
Yine ondandır ince mevzulara takılıp kalmam…
Dizlerine başımı koymayı,
Başını dizlerime koymanı özledim
Öyle çok özledim ki özlemden öte
Aslını sorarsan kalbini kırmak değil ,
İncitmek seni, asla!
Yemin ederim niyetim ağlatmak değil
Bütün sözlerim; çıkmazlara sokan yokluğuna,
Bu karanlık odanın içine bırakan hatıralarına
Ve dahası bir kere sesini duyamayışımadır…
Öfke değil, nefret değil
Benimkisi hüzün sadece sevdiğim…
Sigaramın katranında boğuluyorum Ankara sokaklarına
Senden benden arta kalan o mum yarasına
Dudaklarımı gömüyorum
Sonra acı içinde geceye sönüyorum,
Yoksun yaa… Gelmiyorsun yaa… Uzaksın yaa
Yokluğunun ağır bedeli ve hepsi darbedir …
Hayata dair o gidişinle açılan büyük çukur
Devrimdir kalbimde…
Seni özlerim, seni söylerim
Böylesine yalnız Ankara gecelerine…
Saat onikiye beş var
İdamımı vermişim
ASMIŞIM kendimi yalnızlığına,
Az sonra kapım çalacak
Ve son arzun diyecek Azrail
Bir yudum su diyeceğim
Nerden bileceksin sevdiceğim
Gelmezsen öleceğim…
Şimdi kırık ezgiler yankılanır odamda, Ankara’da
Hatta malum olur kalbimin ölüm marşları
Bir sessizlik olur sonra sallanır başım
Yakar senide sallanışım o batasıca İstanbul’da
Adı diyorum adı batasıca İstanbulda
Ölesim tek geçmiş bir kaç satırda
Gel de bitsin diyeceğim
Yoksun bee sevdiceğim…
Şimdi ağlarım,
Dokunsan kanarım
Şimdi nasılsın desen,
Volkan olur patlarım
Sorma ne haldeyim, nerdeyim?
Ben kimim?
Şairin dediği gibi;
Kimliğimi tarif eden,
Yüzümü gösteren
O kahrolasıcası yüzümü diyorum
Aynalardan uzaktayım sevdiğim…
Karanlığın içine bir ince yaram daha düştü,
Sen yoktun kar beyazım, her yan kırmızıya döndü
Görmezdin, göremezdin, bilmezdin ki
Herkes gitti yine, o rutubetli odamda,
Kafam cigara dumanı içerisinde,
İçime sensizliği sindirmeye çalışıyorum
Ve biliyor musun bunu yapamayacağımı bile bile
Seni içimden silip atmaya çalışıyorum…
Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum
Hoşçakal iki gözüm; saat on iki
Murat İnce
]]>
Bırak bu dünya bize hasret borcu olsun
Hasretlikler hep demir parmaklıkların ardında kalsın
Kavuşmasın sırtlarımız birbirlerine
Değmesin dudaklarımız dudaklarımıza
Sevgi bu değil mi ?
Yokluğunda bile sevmeyi bilmek
Paylaşım: Umut Sandalı
]]>
Ah Ah
Ben O Gözlerinden Akan
Yaşlara Ölürüm!
]]>