Kara haber tez duyulur unutsun beni demişsin
Bende kalan resimleri mektupları istemişsin
Üzülme sevdiceğim bir daha çıkmam karşına
Sana son kez yazıyorum hatıralar yeter bana

Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

Kurumuş bir çiçek buldum mektupların arasında
Bir tek onu saklıyorum onu da çok görme bana
Aşkların en güzelini yaşamıştık yıllarca

Bütün hüzünlü şarkılar hatırlatır seni bana

Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

Unutma ki dünya fani veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca

Barış Manço

Kaynak Facebook

İdam mahkumunun söz hakki vardir
Bari son arzumu sor da öyle git
Arinin çiçekte göz hakki vardir
Bir buse içimi dur da öyle git

Madem gidiyorsun bura son durak
Ne adres ne mektup ne resim birak
Kendinden bir parça, bir cisim birak
Saçindan birkaç tel ver de öyle git

Ardimdan bir damla yas dökeceksen
Adimi andikça ah çekeceksen
Kabrime bir gonca gül dikeceksen
Ne olur yasatma vur da öyle git

Hem yillarca oyna gönül sahnemde
Hem perdeyi kapat en mutlu demde
Sitem oklarina hedef sinemde
Açtigin yarayi sar da öyle git

Pismanlik duyar da dönersen geri
Gel de gör aşkından kalan eseri
Seyret ateşinin düstügü yeri
Hasretin zulmünü gör de öyle git

Ardımdan bir damla yas dökeceksen
Adimi andikça ah çekeceksen
Kabrime bir gonca gül dikeceksen
Ne olur yasatma vur da öyle git

Cemal Safi

Kaynak , Facebook

Güldüğün her yerden gül biter sanma
Sen beni ilk defa yaralamadın
Ben sana kul köle olurdum amma
Sen bana bir günlük yar olamadın

Bu kadar yüklenmek var mı susana
Yerimde olupta çıldırmasana
Ben gönül köşkümü açtmda sana
Sen sokak kapını aralamadın

Hançerle mavzerle yıkılmazdım da
Süründüm aklımı senle bozdum da
Ben sana yüzlerce roman yazdım da
Sen bana bir satır karalamadın

Onbinde bir kula nasip olsam da
Kadrimi bilmedin nimet olsam da
Ben senın bağına rahmet olsam da
Sen benim dağıma kar olamadın

Kalplere şifalar sunan meyvaydım
Her keyfe kedere derde devaydım
Ben senin bahtına gülen ayvaydım
Sen bana ağlayan nar olamadın

Yıllara mal oldu gözümden düşmen
Ey şimdi aynayla kavgalı düşman
Her zaman mahçupsan her zaman pişman
Sen kendi kendine yar olamadın

Cemal Safi

Kaynak

facebook

Küçük bir uğultunun fırtına oluşunu 
Bir kar tanesinin çığa dönüşünü 
Seni tanıyalı daha iyi anlıyorum 
Bir şairin nasıl şiir yazdığını 
Türkülerin nasıl yakıldığını 
Mecnun’u, Kerem’i, Ferhat’ı 
Hayyam’ın şarap felsefesini 
İşte şimdi anlıyorum yaşayarak hepsini. 

yazan:Vedat Akdeniz

leyla bir özge can mıdır
can içinde can mıdır
bir adam anlattılar leylayı avuçlarında gizliyormuş
bir adam koynunda taşıyormuş onu
onları kıskanmak mıdır leylaya giden yol
ağlasak bağışlar mı
nasıl ölünür uğrunda

İlham Çiçek

Ağlamıyorum Artık…

Akan her damla gözyaşımda 
Tükenip giden benmişim 
Yolcusu olmayan yollarda 
Kaybolan yolcu benmişim 
.
.
.
Nesrin Asena

Arka odada ölesiye susar 
günü sonlayacak intihar 
Yüreğim kapıda
.
.
.
Babür Pınar

Cezmi Ersöz

Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun olduktan sonra İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi’nde Siyaset ve Kamu Yönetimi Bölümü’nü bitirdi. Yazın dünyasına edebiyat dergilerinde yayımlanan şiir ve eleştirileriyle girdi. Reklam yazarlığı ve gazetecilik yaptı. Cumhuriyet, Güneş, Özgür Gündem, Aydınlık gibi günlük gazetelerde yazıları ve röportajları yayimlandı. Ardından haftalık ‘Deli’ dergisinde yazdı. Halen ‘Leman’ dergisinin yazarları arasında yer almış bir takım sorunlar nedeniyle ayrılmıştır. Şuan ‘Şizofren’ dergisinde yazmaya başlayacaktır. İnsan-dünya ilişkisini, duygular ve olaylar karşılaştırması yaparak anlattığı çoğu eserinde hayatı sorgular. Gündelik zorunluluklardan, en temel ihtiyaçlardan ve insanın vazgeçemediği tutkularından bahseder. Eserlerinde yoğun bir malankoli ve karamsarlık fark edilir. İnsanın iç yolculuğunu melankolik bir dille anlatan bir yazardır.

ESERLERİ

Kafka Market (Aykırı Yazılar, 1991)
Hayat Bir Emrin Var mı? (Deneme, 1993)
Şehirden Bir Çocuk Sevdin Yine (Şiir, 1993)
Haritanın Yırtılan Yeri (Röportajlar/Yazılar, 1994)
Ancak Bir Benzerim Öldürebilir Beni (Deneme, 1994)
Son Yüzler (Röportajlar, 1994)
Saçlarının Kardeş Kokusu (Deneme, 1995)
Annelik Oyunu Bitti (Deneme, 1996)
Kırk Yılda Bir Gibisin (Yazılar, 1997)
Yok Karşılığı Yüzünün (Yazılar – Şiirler, 1997)
İçime Gir Ama Sigaranı Söndürme (Öykü, 1999)
Bana Türkçe Bir Ekmek Ver (Öykü, 2000)
Sizofren Aşka Mektup (Mektuplar, 2001)
Yine Seninle Geldi Hayat (Deneme, 2002)
Açıkla Bana Bu Işığı (Deneme, 2003)
Hayallerini Yak Evi Isıt (2003)
Ölürsem Beni Seninle Ararlar Şimdi (Deneme, Kasım 2004)
Suçtur Umutsuzluğa Kapılmak (anlatı, Ocak 2004)
Zarfını Ben Açardım Sana Yazdığım Mektupların (Deneme – Mektup, 2005)
Derinliğine Kimse Sevgili Olamadı (Deneme, Şubat 2006)
Kendi Kendine Konuşmaktır Aşk (Tiyatro 2007)
Açıkla Bana Bu Işığı (Otobiyografi 2007)
Hata Yaptıysam Aramızda Kalsın (Yol Öyküleri 2008)

Dahası var;

Kabataş Erkek Lisesi’ne kaydımı yaptıracaktım. Babam hastaydı, ayakları şişmişti.

Makasla pantolonunun paçalarını kesmişti ve ayağında terlik vardı. Çok komik görünüyordu. Emekli bir albay fakat cebinde parası yok. Müdür “çocuğu yatılı verin” demiş. Ev Suadiye’de okul Ortaköy’de. O zaman köprü de yok. Gidiş-dönüş 4 saat. Ama yatılı parası yok. “Gündüzcü olsun, gitsin-gelsin” demiş babam. Tartışmışlar. Müdür, “almıyoruz çocuğunuzu okula” deyince babam çıkarmış beylik tabancasını müdürün masasına koymuş. “Alıyor musun almıyor musun?” odadan bir çıktı, kıpkırmızı bir surat. “Gemileri yaktık oğlum” dedi. “Baba ne gemileri…” dedi ki; “Oğlum durum ciddi”. Küçük çelimsiz bir çocuğum. Kaydımızı yaptırdık, girdik okula. İlk dönem iki zayıf geldi karneye. Hiç unutmuyorum, babam “teessüf ederim” dedi. “Ulan bu okulda birinci olcam” dedim

Devamı için Orjinal Sitesine Tıklayın

Kaynak Kaynak1  Biyografi

Mavi odamızda karşıtlığı yoktu geceye düşen düşlerimin
sonsuzluğu arar gibiydi seni öpmelerim
bulutlar gölge yaparken güneşin batışına
o renk cümbüşü sendin
oysa ben güneşi batırırken eğleniyordum

mavi odamızda ezgiler vardı
sen vardın
ben yoktum

Fırtına öncesi sessizlikti
ki yağmur yağıyordu
ben avuçlarıma düşüşünü seyrediyordum
ellerini ellerime aldım / yorulmuşlardı
ben vardım
sen yoktun

kaldırımların iç tarafında yürüyorum artık
güneş gitti
yağmurlar dindi
sen yoktun
ben yoktum

bizim hikayemiz işte böyle bitti

Ali Kamil

Kaynak

İnsan arar..
Bazen bulur, bazen buldum zanneder,
Bazen buldum zannetmişken bir imtihanla kaybediverir..
Aradığını bazen bir çift gözün derûnunda bulur,
Bazen kaybeder kendisini insan,
Bir çift gözbebeğinin ta içinde..

Genç adam da ararmış, Aşkı ararmış..
O kitaplarda okuduğu, filimler de seyrettiği,
Hayalini kurduğu, rüyalarda gördüğü aşkı aramış yıllar boyu.

Bir gün bir kütüphaneden bir kitap almış,
Oturmuş sabaha kadar okumuş, yutmuş, o kitabı ezberlemiş.
Bazen sayfaları birbiri ardınca çevirmiş.
Tekrar okumuş.. Tekrar okumuş..
Ve o kitapta ki aşka vurulmuş genç adam.
Sonra kitabı kapatmış sabaha karşı, düşünmeye başlamış;
‘Acaba böyle aşıklar gerçekten var mıdır?’
‘Böyle bir aşık? Böyle bir maşuk? Böyle bir çift göz gerçekte de var mıdır?’

Kitabın kapağını kaldırıp bakmış ki,
Kendinden önce okuyanların isimleri var.
Bir tane bayan ismi ‘Acaba?’ demiş,
‘Bir ömür beklediğim, aradığım acaba o olabilir mi?
O da bu kitabı okurken, filan sayfada benim düşündüğümü düşünmüş müdür?
Falanca sayfayı okurken, böyle bir tebessüm etmiş midir?
Falan yerde gözlerinden yaşlar süzülmüş müdür bir bir?’

Hayaller kurmaya başlamış.
Sabah olduğunda genç adam, ‘Aradığım sevgiliyi buldum!’ demiş.
‘O kadın benim bir ömür aradığımdan başkası değil!
Göreceğim onun gözlerini, onun gözlerinin kapısından gireceğim yüreğine..’

Sabah olunca, o isimde ki herkese birer tane mektup yazmış.
Adresleri bulmuş fihristten.
Göndermiş mektupları ve beklemeye başlamış..
Bir, iki, üç, dört, beş…
Günler günleri kovalamış haber yok.
Bir sabah eve geldiğinde posta kutusu,
Kalbi güm güm atmaya başlamış, çıkartmış ‘o’.
Ondan bir mektup..
Hemen alelacele merdivenleri koşarak çıkmış,
Bir taraftan zarfı açmış okumuş, cevap;
“Genç adam sizi tanımıyorum, bir kez bile görmedim yüzünüzü. Zaten görmem de gerekmez bir tek gördüğünü sevmez gözler ama itiraf edeyim yazdıklarınıza vuruldum. Sizde benim hoşuma gittiniz.”

Genç adam hemen bir cevap karalamış oracıkta.
Cevabını beklemeye koyulmuş, iki, üç gün.
Hani beklerken de zaman geçmez.
Koşmuş, gelmiş, bakmış posta kutusunda bir mektup,
Hemen bir cevap.
Bir mektup, bir cevap…
Beş yıl boyunca karşılıklı mektuplaşmışlar.
Birbirlerinin ne yüzünü ne de gözünü görmemişler bu zaman diliminde.
Delikanlı dayanamamış artık yakmış hasret yüreğini,
Bir mektup yazmış;
“Hanımefendi sizi görmek istiyorum. Yüzünü görmeden, özüne vurulduğum kadını merak ediyorum. Ne olur buluşalım.”
Cevap gelmiş;
“Hay hay. Filan gün, falan sahil kasabasında, falan yerde bekliyorum. Beni tanımanız için yakamda da kırmızı bir gül olacak.”

Zaman geçmek bilmemiş.
Genç adam şiirler okumuş, türküler söylemiş..
Nihayet o sabah geldiğinde, iki saat evvelden belki
Koşturup o sahil kasabasına gelmiş, beklemeye başlamış.
Martıların sesi bir başka,
Dalgalar bir başka vurmakta sahile,
Simitçi çocuk bile o gün bir başka güzel.
Yüreği alt üst, pır pır.
Vakit yaklaştıkça yerinde duramaz olmuş.
Karşıdan gelenlere ‘Acaba o mu?’ ‘Belki de budur.’
Hepsinin yakasına bakıyor, ‘Yok o değildir!’ ‘O değildir!’
En son bakmış ki; karşıdan birisi geliyor.
Muhteşem bir endam, saçlar bellere kadar dökülmüş,
Bakışlar alıp insanı asırlar ötesine, kıtalar ötesine götürecek kadar güzel.
Ve o kadar tatlı bir tebessümle genç adama doğru yürüyerek geliyor ki;
“İşte” demiş “İşte biliyordum, o..”
Ona doğru yürümeye başlamış, yaklaşmış,
Tam karşı karşıya gelmişler, göz göze bakmışlar,
Genç kız bir tebessüm edip delikanlının önünden sıyrılıp geçmiş ki;
Arkada ellili yaşlarda, kalın camlı gözlükleri olan, yüzü çiçek bozuğu,
Seksen kilo kadar, 1,50 boylarında, yakasında kırmızı bir gül olan bir kadın.

Dönüp bakmış giden kıza,
‘Gel!’ der gibi bakmakta o güzellik.
Diğerinin gözlerine bakmış, yalvararak bakıyor.
‘Hayır!’ demiş. ‘Ben bir anda vurulduğuma değil,
Yüzünü görmeden, özüne vurulduğum kadına gideceğim.’
İhtiyar kadının önüne gelmiş, durmuş, elini uzatmış.
‘Merhaba’ demiş, ‘Ben filanca’. Kadın tebessüm etmiş.
‘Delikanlı sizi tanımıyorum ama şu karşı kaldırımda ki kız var ya, sizi görünce gözleri ışıl ışıl oldu. Yakasında ki gülü çıkartıp benim yakama taktı ve dedi ki ;
‘Şşş… Teyze, imtihan, imtihan…’
Delikanlı dönüp bakmış ki, genç kız kollarını açıp kendisine doğru gelmekte.

Bazen yıllar sürer bir gözün kapısından içeri girmek, bazen bir an..
Ve o imtihanı verenler o kapıdan içeri girip,
O gönülde bir ömür misafir olurlar.
Gözler ki aşk kapısının tokmağıdır, gözler ki aşkın kapısıdır..
Girmesini bilene…
Yazan: Serdar Tuncer

Kaynak